We klappen voor mensen die in de zorg werken. Werknemers in de supermarkten en in de zorg wordt extra geld beloofd omdat ze verhoogd risico lopen op besmetting.
Ik vraag me af of we hen willen afkopen? Omdat we nu zien wat ze voor ons betekenen in deze buitengewoon ongrijpbare tijden.
Is het de angst? Dat ons, onze ouders, opa, oma, vrienden iets overkomt? Dat we dan aangewezen zijn op mensen in de zorg? En zijn we misschien bang dat we voor lege schappen staan in de supermarkt?
Zijn we de afgelopen jaren niet vergeten om elkaar te waarderen voor wat we doen?
De snelheid waarmee we, ook ik, ons over de wereld verplaatsten was vaak indrukwekkend. Mooie foto’s maken en op social media laten zien hoe goed het met ons gaat, leken belangrijker dan het gesprek over hoe het met jou en mij gaat. Of wie jij en ik willen zijn….
Ik leefde mee in de snelheid die social media ons gaf. Zien en gezien worden.
Nu is de agenda met afspraken leeg. Heb ik tijd voor je… om te vragen hoe het met je gaat.
Is dit wat het Corona virus ons brengt? Is ons wereldwijde systeem niet aan een grote herwaardering toe?
Waardering om wie je bent, man of vrouw, onafhankelijk van waar je woont en welke huidskleur je hebt. We zijn gelijk!
We bezitten allemaal meerdere talenten. De ene scoort hoog op intelligentie (IQ) en de ander is een meester in het helpen van mensen en scoort hoog op emotionele Intelligentie (EQ). En zelfs spirituele Intelligentie (SQ) is een gave waarover steeds meer gesproken wordt.
Waarom worden IQ, EQ en SQ verschillend gewaardeerd en beloond?
Ik vraag me oprecht af waarom een bankdirecteur zoveel meer geld verdient als iemand in de zorg. Kun jij zeggen wie er meer toevoegt? Meer waardering mag krijgen in geld?
We hebben met elkaar een hiërarchisch stelsel gebouwd waarin we gewaardeerd worden al naar gelang naam, opleiding, belangrijkheid, risico, verbale communicatie, brede schouders. Maar is dit nu nog belangrijk?
Er gaan nu wereldwijd tientallen miljoenen banen verloren, als het er al niet meer zijn. Veel bedrijven zullen failliet gaan. Geen baan en geen inkomen meer hebben. De groep armen in de wereld stijgt enorm.
Kunnen we elkaar dan nu ook niet anders gaan waarderen? Zodat iedereen een menswaardig bestaan mag hebben?
Ik geloof dat als we ooit een kans willen grijpen om veranderingen door te voeren, dit weleens het moment zou kunnen zijn. Wij. Samen kunnen we de huidige structuren veranderen, politiek en financieel.
De wereld waarin we leven wil beter worden, nu zijn wij aan zet!