Het verhaal van een winkelier hier in Horst aan de Maas heeft me afgelopen nacht wakker gehouden.
Al meer dan een decennium heeft hij een winkel! Succesvol? Ja , hij is tevreden met wat hij doet en zijn klanten komen graag bij hem terug. Altijd vriendelijk en behulpzaam. Een vakman. Een ondernemer. Hij staat zijn mannetje, in voor- en tegenspoed. Ik kom er elk jaar. Misschien niet vaak, maar toch, van zijn vakmanschap maak ik graag gebruik.
En dan komt Corona. Gedwongen door de regels, sluit hij de winkel. Zoals veel andere winkeliers dit ook moeten doen. Maar de huur blijft doorlopen, volledig. Elke maand een paar duizend euro tekort.
Het spaargeld wordt aangesproken. Totdat de bodem nu in zicht is. Geen vooruitzichten, geen perspectief… En omdat de partner een baan heeft, is er geen steun. De klok tikt door ….naar iets dat eindig is.
Ik sta vandaag op het Wilhelminaplein en kijk om me heen en begin te tellen. Het zijn er veel, ondernemers met hart en ziel, met de rug tegen de muur. Ieder met hun eigen verhaal.
En kennen we dit verhaal?
Ondernemer geworden uit passie voor het vak. Verantwoording gedragen voor het inkomen van de medewerkers en de families. En geen recht hebben op hulp, ook al kan hij er niets aan doen.
Houden ze het vol of moeten ze gedwongen sluiten?
De passie heeft plaatsgemaakt voor angst. Het is zichtbaar. De rust en de creativiteit zijn weg. Ondernemen zonder perspectief het is niet te dragen.
Het mooie centrum zal na Corona een andere aanzicht hebben met of zonder deze ondernemers.
Ik lees vandaag op nu.nl dat er 2875 nieuwe positieve coronatests zijn geweest de afgelopen dag. Ik zoek op internet. Nederland is ca. 3500 dorpen en steden rijk.
Het betekent dat we gisteren in Horst minder dan 1 positieve coronatest hebben gehad…….. Gaan we ook op zoek naar hem of haar. Willen we ook dat verhaal horen?
We hebben de wereld stil gezet voor deze positief geteste man of vrouw, nog steeds.
De berichtgeving gaat door met nog meer angst zaaien, want dood gaan mag niet. En de polarisatie groeit nog steeds want we zijn bang voor wat komen gaat, we zijn in shock, het lijkt wel of we gehypnotiseerd zijn. Het virus is dodelijk dus dat is het enige wat telt.
Maar de wereld staat niet stil bij het persoonlijke leed van deze kleine ondernemers die noodgedwongen moesten stoppen. In hun verhaal zijn we niet geïnteresseerd. Het zijn er meerdere 100-duizenden en een ramp in vergelijking met Corona.
Maar ik wil niet vergelijken ik wil eerlijkheid. Ik wil dat hun verhaal ook in de krant komt en aandacht krijgt. Net zo goed als het verhaal van de ene dame of heer die positief getest is vandaag.
Ik draai me om en kijk naar ons Gemeentehuis. De aanblik. Ik kijk. Zouden ze het achter de muur ook voelen? Ik kijk de winkelstraat weer in en zie de ondernemer en denk, dit is niet eerlijk, het doet pijn.
Gemeente Horst aan de Maas. Burgemeester en Wethouders. Gemeenteraad:
Het is tijd voor verandering.
Durven jullie te gaan staan voor wie jullie er echt willen zijn, voor ons? Je missie te leven en deze ook gewoon uit te voeren? Te luisteren naar tegenargumenten, zonder de ander direct voor relschopper of wappie uit te maken? Geen politieke partijregeltjes te volgen, maar te kiezen voor het beste argument, plan of idee. Te willen leren van elkaar en oog te hebben voor elkaars mening? Zorg te dragen voor een open en eerlijke discussie en daarbij gebruik te maken van de kennis en kunde van ons allemaal?
We hebben alles om er een mooie toekomst van te maken door bijvoorbeeld:
De opbrengsten van de zonneweides en windmolens in Horst aan de Maas te houden en niet bij projectontwikkelaars en buitenlandse investeerders. We kunnen ze gebruiken om het ondernemersklimaat in Horst een nieuwe boost te geven. Of om families in nood te helpen. Mensen, kinderen met een beperking een plek te geven. Het is aan ons samen om hierin keuzes te maken. De toekomst hebben we samen in handen maar dan moeten we de handdoek oppakken
Ik wil bijdragen in het zoeken naar een oplossing voor die ondernemer en voor de familie die iemand verliest of in nood verkeert. Voor de bewoner in de zorginstelling die we vergeten zijn te vragen wat hij of zij belangrijk vindt. Voor de jeugd die we binnenhouden zonder alternatief. Voor degenen die angstig zijn voor de gevolgen van deze pandemie.Voor degene die bang is om dood te gaan.
Het sociale gezicht, van samen kunnen we alles aan, moet blijven. Gewoon omdat iedereen mag zijn wie die is en recht heeft op zijn of haar verhaal. Omdat liefde voor elkaar de tegenstellingen vermindert en we voor alles een oplossing vinden.
Wie doet er mee?
John van Helden