Ik heb het er de eerste week ontzettend moeilijk mee. Er gaat geen minuut voorbij zonder een gedachte aan de gevolgen hiervan voor ons als gezin, familie, land maar ook onze wereld. Het maakt me onrustig. ‘s Avonds als ik thuis kom moet ik eerst een paar uurtjes buiten afkoelen om de onrust weg te nemen, wat overigens maar mondjesmaat lukt want de gedachten blijven aanwezig. Ik lees alles wat er in de wereld gebeurt en daarmee maak ik het natuurlijk niet gemakkelijker voor mezelf, maar toch ik wil begrijpen en vooral weten wat er ons te wachten staat en ik kan maar geen antwoord vinden.
Ik weet het gewoon niet. Wat me wel helpt is dat ik al maanden ontzettend rustig slaap waardoor de dag erna geen beproeving wordt maar weer eentje waar ik weer probeer alle mogelijke nieuwsberichten te volgen en weer te bedenken wat dit gaat betekenen. De getallen vliegen door mijn hoofd, de luchtvaart, restaurants, reisbranches, bijna alle ondernemers in evenzovele branches worden getroffen. Als ik probeer te tellen wat dit betekent voor onze economie dan duizel ik van de aantallen mensen die hun baan verliezen of zzp’ers die geen opdrachten meer krijgen dus ook geen inkomen gaan verwerven, rekeningen niet kunnen betalen en wat betekent dit? Als ik ga rekenen dan zijn de miljarden die het kabinet beschikbaar stelt heel snel op en wat dan?
Weer weet ik het niet…. In gedachten ook steeds bij mijn moeder van bijna 82, kwetsbaar, alleen, mijn vader is vorig jaar overleden en het liefst zou ik haar gewoon hier naartoe halen. Maar weer weet ik het niet…. Ik durf het niet, bang dat ik veroorzaker kan worden en het virus zou kunnen overdragen……
De week gaat verder en het besef dat ik het niet kan veranderen maakt dat ik rustiger word. Het Corona virus is onderdeel geworden van mijn dag en dat geldt denk ik voor iedereen. Eerst nog ver weg in Brabant en dan ook gewoon heel dichtbij. Mijn werkplek verhuist van de Vilaflora naar huis, waar ik het geluk heb om al een bureau te hebben, het vergt wel wat opruimwerkzaamheden, maar toch, het werkt. De dagen vullen zich met online meetings op de meest uiteenlopende manieren maar het lukt, alles gaat door, het ritme van de dag, opstaan, werken en weer slapen, het blijft in tact.
Buiten neemt het aantal mensen dat ziek wordt elke dag toe, elke dag zijn het er weer meer.
Het aantal mensen dat overlijdt stijgt eveneens. Eerst ver weg in Brabant en dan ook weer heel dichtbij in ons eigen dorp. Mensen die ik ken. En weer denk ik ook aan mijn moeder……
Het is een verraderlijk virus.
De voorzorgsmaatregelen die getroffen worden zijn goed, tenminste dat is wat ik denk, vertrouwen hebben in onze experts, dat is toch waar ik in wil geloven. Samen dit virus overwinnen.
Ik weet niet wat ons nog allemaal te wachten staat maar ik wil vertrouwen dat we hier samen uitkomen.
Ik geloof dat de uitdagingen extreem groot zullen zijn of je nu bestuurder, directeur, werknemer of gepensioneerde bent, de wereld zal er anders uit gaan zien. Beter of slechter ik weet het niet.
Een ding gun ik iedereen: dat we elkaar blijven vertrouwen en elkaar blijven helpen.
Volgens mij de sleutel voor de toekomst…
Fijne avond
John