Vanmiddag loop ik door de straten van Horst aan de Maas. Het regent en het is guur. De sfeer is gelaten. De gesprekken die je hoort gaan vooral over ziek zijn of iemand die men kent die ziek is. De lach op veel gezichten is verdwenen. Strak vooruitkijkend vervolgen velen hun weg met of zonder mondkapje.
Het zijn de lach en de gezichtsuitdrukkingen die verbinding maken tussen mensen. Maar nu even niet. Ik mis ze.
Het is voor veel mensen een zware tijd. De gebeurtenissen in onze maatschappij eisen hun tol, lijkt het. Je bent voor of tegen de maatregelen. We zitten gevangen, bijna letterlijk. We zijn niet meer in staat om naar elkaar te luisteren, in rede met elkaar te communiceren. Er is maar 1 waarheid, maar of die klopt, ik denk het niet.
Corona heeft veel met ons mensen gedaan de afgelopen 20 maanden. Ook met mijzelf. Ik volg het nieuws elke dag nauwgezet. Voor- en tegenstanders van het beleid, artikelen van vooraanstaande medici en professoren. Ik probeer het allemaal te volgen om zo in ieder geval een goed beeld voor mezelf te vormen. Wat me al sinds april afgelopen opvalt is de hele grote invloed van de media op de berichtgeving, waarbij het regeringsbeleid met schreeuwende, angst inboezemende koppen ondersteund wordt. In talkshows op TV zitten elke dag weer dames en heren die dezelfde mening hebben over het te voeren beleid, vaak met belangen in de pharma industrie. Op Linkedin, een platform waar ik veel gebruik van maak, worden gerenommeerde profielen maar al te vaak verwijderd als ze een kritisch artikel schrijven. Voor nuance en een andere mening is weinig plek.
En wat doe ik?
Ik probeer beide zijden te begrijpen, al is dat vaak moeilijk. Ik kijk hoe andere landen ermee omgaan. Zweden is voor mij een goed voorbeeld. Het land is nu helemaal open en vooralsnog lijkt het erop dat ze geen grote problemen meer hebben met COVID.
Of India. Het land is open, ze gebruiken andere geneesmiddelen en stimuleren natuurlijke immuniteit. Het aantal mensen dat positief test op corona ligt ver onder ons daggemiddelde. De regering heeft hier andere keuzes gemaakt. Het virus gaat rond en daarbij schrijven ze andere medicijnen voor
En wat doen wij?
De media en ook onze regeringsleiders praten ons nog elke dag een schuldcomplex aan. Het lijkt er op dat ze een schuldige zoeken en dat zijn wij als bevolking, wij die niet luisteren, wij die de maatregelen niet respecteren. Maar waarom?
Is het omdat de regering ons het beloofde land niet kan of geven, zoals Gor Khatchikyan deze week bij Frontberichten door Jeroen Pauw, al zei? Of heeft ze andere doelen voor ogen? De vaccinatiegraad ligt ruim boven het percentage dat groepsimmuniteit zou opleveren, maar nee, iedereen moet gevaccineerd worden. De strategie is de afgelopen weken langzaam veranderd en de verplichting ligt in het verschiet, kijk naar Duitsland en meerdere andere Europese landen.
Zelfs kinderen vanaf 10 jaar moeten op veel scholen een mondkapje op en 2 keer per week een zelftest doen.
Mag het kind niet ziek worden? Met name in deze jeugdjaren bouwt het haar immuunsysteem op en wel door af en toe ziek te worden dat is mij vroeger tenminste altijd geleerd. Nu worden ze al jong gevaccineerd met een vaccin waarvan de gevolgen nog niet bekend zijn. Waarom?
Ook sportverenigingen worden in de huidige maatregelen hard getroffen. Vanaf 17.00 uur is het sportpark dicht. Bewegen en sporten in teamverband zijn ’s avonds verboden ondanks het feit dat ze de gezondheid bevorderen. En dan hebben we het nog niet over de decemberkilo’s die er deze feestdagen bijkomen. Ik zit nu al weer 3 jaar in het bestuur bij de voetbalclub Wittenhorst en haal diep adem. Nog niet bekomen van de Coronapas op het sportpark, is er nu dus ’s avonds niemand meer welkom, ook al is het in de buitenlucht. Begrijpen doe ik deze maatregel helemaal niet.
Ik kijk naar boven, kilometers lucht, schone lucht, veel schoner dan willekeurig welk gebruikt mondkapje ooit kan en zal zijn.
Het is niet te begrijpen en toch blijven we volgzaam, zelfs toen de coronapas kwam.
Waarom blijven we de maatregelen zo netjes volgen? Doen we dit voor de ander? Of toch voor onszelf? Iedereen kan dat voor zichzelf beantwoorden.
En de volgende maatregel is al onderweg, denk ik: De Vaccinatieverplichting.
Is dit wat we willen? De beelden uit Australië en Oostenrijk stellen me niet gerust. Italië en sinds afgelopen week ook Duitsland sluiten zich aan. Allemaal landen die de maatregel willen invoeren. Het is heftig.
Ik ben tegen een verplichting. De BV Nederland mag dit nooit opleggen. De grondwet is daar heel duidelijk in. Wat mij verontrust is dat er door een demissionair kabinet zoveel wetten doorheen geramd zijn het afgelopen anderhalf jaar, waarvan er velen tussen zitten die nu, maar zeker ook in de nabije toekomst, onze vrijheid beperken. Vrijheid en vooral eerlijkheid, openheid en transparantie zijn voor mij essentieel. Onze regeringsleiders hebben de afgelopen tijd te vaak laten zien dat ze dit niet kunnen en daardoor niet te vertrouwen zijn. De toeslagenaffaire komt nog wekelijks in de berichtgeving terug.
Ik schrijf mijn gevoel nu op en daar hoef je het niet mee eens te zijn, zeker niet. Ik heb respect voor jouw mening en ik hoop jij ook voor die van mij.
Echter tot hoe ver laat jij het gaan wanneer is het voor jou genoeg?
Ik ga niemand buitensluiten in mijn bedrijf, iedereen blijft welkom, ongeacht status, kleur, nationaliteit of vaccin. Dit omdat we allemaal mensen zijn die in vrijheid keuzes moeten kunnen maken, zelf, maar ook met elkaar omdat we in een vrij land wonen.
Het succes van de BV Nederland komt voort door samenwerking, met elkaar en vooral door in staat te zijn talent en andersdenkenden de ruimte te geven. Ik vertrouw erop dat we dit nog steeds met elkaar kunnen. Dit moeten we blijven koesteren.
Ik geloof dat we een hele belangrijke periode voor de boeg hebben. Een periode die in de geschiedenisboeken zal komen en niemand die weet hoe dat eruit gaat zien.
Hoe ziet jouw toekomst eruit?
Ik sluit de computer af, het is 2 uur, de kaarsjes gaan uit.
Slaap lekker!