Ik word wakker, het is nog donker.
Ik hoor de wind buiten te keer gaan.
De regen hoorbaar op het dak neerdalend.
Met klamme en gloeiende handen lig ik tegen Marianne aan.
Ik kan mijn tranen niet onderdrukken, ze rollen langzaam op mijn kopkussen.
Ik besluit op te staan en loop naar beneden.
Doe de gordijnen open en zie de eerste auto voorbij komen.
Ik kijk op mijn telefoon en zie het bericht van een corona uitbraak in een Vlaamse verzorgingstehuizen ondanks dat ze al 2 vaccins gehad hebben.
Ik wil schrijven, want het is weer druk in mijn hoofd.
Ik wil schrijven wie ik ben en hoe ik me voel.
Toen ik klein was wilde ik het beste zijn. Geen 10 voor rekenen? Dan was ik boos op me zelf. Het faillissement van mijn ouders had er alles mee te maken. Zelfvertrouwen had ik minder dan dat iedereen dacht te zien.
De schil om mijn hart heb ik lang verborgen kunnen houden, want niemand mocht weten wat er zich echt in me afspeelde. De eeuwige strijd van niet mogen falen en verliezen…
En ondanks dat voel ik voor het eerst in jaren trots, trots zijn op mezelf, trots op het afpellen van de schillen om mijn hart. Trots op mijn Marianne die me liet zien dat ik kon en mocht afpellen. Om nu te kunnen laten zien wie ik echt ben.
Nu kan ik terugkijken op mijn leven. Vroeger thuis, mijn relaties, de periode dat ik jeugdleider was bij de voetbalclub, de jaren in het bestuur bij voetbalclub Melderslo en Wittenhorst. Dutch Pet Products waar ik 2 decennia eigenaar van ben geweest. Alle jongens en meisjes die ik met hun stage of afstudeeropdracht heb mogen helpen. De jongens en meisjes met een beperking die me bij DPP en ons bedrijf The Bird family altijd inspireerden en waarvoor ik altijd tijd zal nemen. De tijd dat ik mijn doodzieke Yolanda, mijn 1ste vrouw, mocht verzorgen naar haar einde…
De tranen rollen over mijn wangen, ik huil zachtjes en kijk naar buiten.
Ik denk terug aan de afgelopen week. Een week waarin steeds duidelijker wordt dat de regering me wil uitsluiten omdat ik in mezelf geloof en niet in een vaccin. Ik mogelijk in de toekomst geen openbare gelegenheid, een festival of een ander land meer mag bezoeken omdat ik anders denk. De politiek roept altijd dat iedereen gehoord moet worden en een andere mening niet mag leiden tot uitsluiting, maar het lijkt nu toch te gebeuren.
Ik heb mijn hart gevonden. Ik wil de schil, die zolang op of om mijn hart zat, niet meer terug. Ik wil niet in angst leven omdat ik anders ben of denk. Want waarom moet ik boeten of in de toekomst zelfs buitengesloten worden.
Is dit het land waarin ik leven wil?
Ik wil vrijheid voor iedereen om samen te kunnen bouwen aan onze toekomst. Ik zie de angst om me heen om uit te spreken waar men echt in gelooft. Ik spreek me uit, wil mensen inspireren om hun verhaal te vertellen. Ik besluit op te staan omdat ik geloof in de liefde voor elkaar en omdat liefde niemand buitensluit. Liefde is.
John